PERSOONLIJK

‘Ziek zijn? Daar heb ik toch geen tijd voor!’

24 februari 2018

Afgelopen dinsdagmiddag begon het. Ik begon te snotteren en te niezen. Iets zei me dat dit geen onschuldige verkoudheid was, maar het begin van een fikse griep. De volgende dag zou ik de hele dag op pad gaan voor mijn blog. Naar de Negenmaandenbeurs. Iets waar ik al maandenlang naar uitkeek en echt niet zomaar aan me voorbij wilde laten gaan… No way dat ik dat zou afzeggen dus.

En dus ging ik. Gewapend met een flinke voorraad zakdoekjes en een complete strip paracetamol. Tijdens de heenreis ging het nog wel, maar eenmaal daar voelde ik dat ik eigenlijk gewoon thuis in mijn bed zou moeten liggen. Een blik in de spiegel op het toilet bevestigde dat nog eens. Ik zag er niet uit! Ik schaamde me zelfs een beetje tegenover de collega bloggers met wie ik de beurs bezocht en natuurlijk de exposanten waar we een afspraak hadden. Maar ik wilde die dag kostte wat het kost afmaken.

En dat deed ik dus. Ik at ’s avonds zelfs nog gezellig een hapje mee met de meiden. Rond 21:30 uur kwam ik gesloopt thuis en ben ik bijna direct mijn bed in gedoken. Om de volgende ochtend nog veel beroerder wakker te worden. Oké, dit was dus echt griep. Ik had enorme mazzel dat de kinderen die nacht bij mijn ouders logeerden en ik dus rustig in bed kon blijven liggen toen Michiel naar zijn werk was vertrokken. Mijn eigen plan voor die dag was om lekker ergens in de stad te gaan zitten werken, maar dat feestje ging dus niet door.

Ik sliep veel die dag, maar op de momenten dat ik wakker was baalde ik enorm van hoe ziek ik me voelde. Ik dacht aan mijn scriptie die bleef liggen, de blog naar aanleiding van de beurs die ik eigenlijk die dag uitgetypt wilde hebben en voelde me zelfs schuldig tegenover de kinderen dat ik nu gewoon in bed lag terwijl ik er, nu ik toch niet kon werken, eigenlijk voor hen zou kunnen zijn. Compleet onlogisch, maar zo voelde ik dat toen wel.

‘Gelukkig’ voelde ik me te slecht om een van die dingen ook echt te gaan doen, want ik kon echt vrijwel niets behalve slapen. Maar toen ik me vrijdag weer ietsje beter voelde ben ik meteen mijn bed uit gegaan. Ik deed alles weliswaar rustig aan, maar was blij dat ik weer een beetje nuttig bezig kon zijn.

Ergens vind ik het best vervelend dat ik dus blijkbaar zo’n grote innerlijke drang tot ‘productief bezig zijn’ heb. Hoewel het vast ook zijn voordelen heeft als ik gewoon gezond ben. Maar ooit was er toch echt een tijd dat ik uitzieken heerlijk vond en een of twee dagen niet studeren of werken echt geen ramp was. Is dit iets dat met het moederschap is komen aanwaaien? Wie zal het zeggen…

Ik ben wel benieuwd of jij je in mijn verhaal herkent. Heb jij nog wel tijd om ziek te zijn, of om rustig uit te zieken? Of probeer je de alledaagse taken van werk en moederschap net als ik zo snel mogelijk weer op te pakken?

Misschien vind je dit ook leuk:

2 Reacties

  • Reactie Coco 24 februari 2018 at 21:15

    Heel herkenbaar… Ik kon deze tittel zo zelf schrijven! 🙂
    Ik heb ook zoveel te doen… Wat eerst?
    Een goeie raad: neem voldoende tijd voor jezelf! Echt waar!
    En luister naar je lichaam, dat is ook zo belangrijk!
    Echte vriendschappen hebben er wel begrip voor hoor!

    • Reactie Monique 26 februari 2018 at 20:30

      Gelukkig ben ik niet de enige 😉 Bedankt voor je goede raad. Het zijn wijze woorden!

    Laat een reactie achter

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.