PERSOONLIJK

Snapshot Sunday #187

5 juli 2020

Het was een week van eerste keren, concludeer ik bij het selecteren van de foto’s voor dit overzicht. Maar niet alleen eerste keren, er was één laatste keer. Hoewel, het zou een laatste keer zijn. Quinn ging namelijk voor het laatst op controle bij het consultatiebureau. Alles was goed, lengte, gewicht, motoriek. En toen kwam de ogentest. Thuis hadden we braaf de bekende plaatjes geoefend, maar het bleken streepjes waarvan hij de richting moest imiteren met een soort ‘harkje’. Het viel me al mee dat hij begreep wat de bedoeling was, maar na een keer of vier had hij het wel gezien. We komen in september dus nog een keer terug om de test af te maken. Was overigens niet verplicht, maar vind ik wel fijn.

Ik ging vorig weekend lekker aan de wandel. Al weken heb ik het plan om eens wat meer stappen te gaan zetten. Mijn nieuwe activity watch ten spijt, was het daar nog niet echt van gekomen. En nog steeds heb ik geen echt lange stukken gewandeld, maar ik heb wel gemerkt dat dit wandelingetje naar meer smaakte en ik er gewoon echt tijd voor wil/moet gaan maken. Morgen maar eens een lunchwandeling inlassen in plaats van eten achter mijn laptop?

Ik ben moe. Echt ongelooflijk moe. Het is vrijdagavond als ik dit zit te schrijven en ik zou het liefst naar bed gaan. Maar ik wil dit even afmaken, zodat ik er morgen (zaterdag) geen omkijken meer naar heb. Blijkbaar zit het hem niet in de hoeveelheid slaap. Want als je dit zo ziet krijg ik daar ruim voldoende van. Al heb ik lichtelijk mijn twijfels over de accuraatheid waarmee mijn activity watch mijn slaap monitort. Ik moet gewoon eerder naar bed. Daar komt het eigenlijk op neer.

Ik ging naar broertje en schoonzus om de inrichting van hun nieuwe huis te bewonderen en nam mee… Azul Zomerpaviljoen. Ik ontving het spel een tijdje geleden, maar was er door de verhuizing en alle gedoe daaromheen nog helemaal niet aan toe gekomen om het uit te proberen. Maar ik kan je vertellen: het is ontzettend leuk! En hoewel ik een talent heb voor spelletjes verliezen, won ik het allereerste potje. Een spelletje duurt ongeveer 30-45 minuten, wat mij betreft een perfecte tijdsduur. En je hebt dan tenminste de mogelijkheid om nog een potje (of twee) te spelen.

Dit kind. Het is zo’n boef af en toe, maar tegelijkertijd is hij zó leuk en kan ik hem zo’n twintig keer per dag wel opvreten van verliefdheid. Hij kletst je inmiddels ook de oren van het hoofd en als we samen ergens lopen tovert hij moeiteloos een glimlach op het gezicht van wildvreemde voorbijgangers. Lieve Quinn.

Jaaaa. Eindelijk was 1 juli daar en gingen de sportscholen weer open! Ik had meteen een sportmoment gereserveerd op 2 juli in de ochtend en was er meer dan klaar voor!

Is het raar dat ik een soort van emotioneel word bij het lezen van deze borden? Nee? Oke, gelukkig 😉

De eerste sportles was meteen niet de minste, want ik ging voor Bodypump. Na drie maanden zonder krachttraining viel dat niet mee. En dat voelde ik vooral de volgende ochtend… Auw!

De sportzaal is trouwens netjes opgedeeld in vakken. De materialen liggen per vak uitgestald en het is uiteraard dat je in je eigen vak blijft rond de groene stip die in het midden geplakt is. Na de les is er tijd voor het schoonmaken van je materialen en moet iedereen netjes, met inachtneming van de anderhalve meter afstand, de zaal weer verlaten. Morgenochtend mag ik weer, maar dan ga ik voor een les Xcore.

De bibliotheek. Ook zo’n plek waar ik al maanden niet geweest was. In eerste instantie omdat het niet kon en toen de bieb weer open was vond ik het niet oké voelen om daar met mijn kind naartoe te gaan. Maar inmiddels heb ik dat gevoel niet meer en gingen Quinn en ik na zijn ochtend peuterspeelzaal lekker naar de bieb om daar een uurtje te overbruggen tot we Lise konden ophalen van school (bibliotheek en school liggen 2 minuten fietsen van elkaar af, mijn huis op een kwartier, dus twee keer op en neer naar huis in anderhalf uur tijd is niet heel efficiënt).

Met een hele stapel boeken gingen we weer naar huis. Lise bleef spelen bij een vriendin, dus haar haalden we eind van de middag nog even met de fiets op. Eenmaal thuis was ze helemaal blij met het ‘Waar is Wally?’ boek dat ik van de bieb voor haar meenam. Vroeger vond ik die boeken zelf enorm leuk. Fijn dat ze bij haar ook zo in de smaak blijken te vallen!

Voor jullie ook veel ‘eerste keren’ deze afgelopen week? Of waag je je liever nog niet teveel buiten de deur als het niet per se hoeft?

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.